تبليغاتX
رویش
صدا کن مرا!
صدا کن مرا

صدای تو خوبست

صدای تو سبزینه آن گیاه عجیبی است

که در انتهای صمیمیت حزن می روید

درابعاد این عصر خاموش

من از طعم تصنیف در متن ادراک یک کوچه تنهاترم

بیا تا برایت بگویم

چه اندازه تنهایی من بزرگست

...

این شعر از سهراب رو من از اوان جوانی از حفظم و هر موقع اون رو می شنوم به به یاد روزگاران جوانی می افتم.

جوانی کجایی که یادت بخیر!!!

 

+ نوشته شده در هفدهم بهمن 1386ساعت 1:1 توسط راحله فرخی /